Три и половина сутринта, бензиностанция на изхода от Пловдив, кафемашината бръмчи като раздразнена пчела, а аз стоя зад щанда и гледам как една единствена муха прави обиколки около лампата. Казвам се Митко, на четирийсет и три съм, и от дванайсет години карам камион по маршрута Пловдив–Русе–Пловдив ...

Słuchaj, muszę ci to w końcu opowiedzieć, bo sam do dziś nie wierzę, że to się stało naprawdę, a nie w jakimś filmie. Jest wtorek, trzecia dwadzieścia w nocy, siedzę na kuchennym taborecie w samych skarpetach, bo skarpety to jedyne, co mi zostało na nogach po całym dniu łażenia po mieście, i patrzę ...

Dünən gecə bunu heç kimə danışmadım, indi yazıram ki, heç olmasa özüm yadımda saxlayım. Saat ikiyə işləyirdi, qarajın yarısı qaranlıq idi, yarısı da köhnə lampanın sarı işığında görünürdü. Masanın üstündə açıq qalmış peçenye paketi, iki açar və yağ ləkəsi düşmüş parça vardı. Radioda hansısa köhnə ...

Казвам се Радостина, на двадесет и две години, студентка по право в Софийския университет, и ако има нещо, което мразя повече от изпит по римско право, това са нощите преди сесията. Онази серия от безкрайни часове, в които седиш над учебниците, пиеш кафе на литри и се кълнеш, че следващия семестър ...

Ήταν μια από εκείνες τις Τρίτες που δεν περιμένεις τίποτα. Ούτε κακό, ούτε καλό. Απλώς Τρίτη. Είχα γυρίσει από τη δουλειά, είχα πετάξει τα παπούτσια μου κάπου στον διάδρομο και είχα αράξει στον καναπέ με ένα πιάτο ζεστά μακαρόνια και το κινητό στο χέρι. Το σπίτι μου μυρίζει πάντα λίγο βασιλικό και ...

Varşavada keçirilən konfransın son günü idi və mən otelin səhər yeməyi zalında oturmuşdum, əlimdə soyumuş qəhvə, qarşımda isə açıq noutbuk. Hər şey bitmişdi — məruzələr, görüşlər, panel müzakirələri, rəsmi ziyafətlər. Qalan yalnız bir şey idi: axşam uçuşu. On saat vaxtım var idi və onu nə ilə ...

Mən həmişə deyirdim ki, otuz yaşımdan sonra həyatda yeni bir şey öyrənmək çətindir. Xüsusən də mənim kimi qadın üçün — iki uşaq, bir iş, bir də evin bütün yükü çiynimdə olanda. Sumqayıtda kiçik bir gözəllik salonu saxlayıram, özüm də orada işləyirəm, müştərilərim çoxdur, amma həyatım elə bir ...

Adım Sevincdir, iyirmi doqquz yaşım var, Bakıda yaşayıram və bir nəşriyyatda redaktor köməkçisi işləyirəm. Həyatımı elə qurmuşam ki, hər şey qaydasında olsun: səhər saat altıda qalxıram, yeddidə evdən çıxıram, səkkiz on beşdə işdə oluram. Axşam altıda evə qayıdıram, yeddidə yemək, səkkizdə bir az ...

Nie mam pojęcia, dlaczego akurat tego dnia postanowiłem to zrobić. Może to była kumulacja wszystkiego: tydzień urlopu, który spędziłem sam w czterech ścianach, bo żona pojechała do siostry nad morze, deszcz bębniący o parapet od rana i ta cholerna cisza, która potrafi doprowadzić człowieka do szału ...

Mən universitetin son kursunda oxuyuram, ixtisasım kitabxanaşünaslıqdır. Təəccüblənməyin, bu ixtisası seçməyimin öz hekayəsi var, amma indi ondan danışmayacam. Danışacağım şey tamam başqadır — keçən semestr kitabxananın arxiv şöbəsində köhnə jurnalları təsnif edərkən tapdığım bir dəftərlə bağlıdır ...